Hakuna Matada : Hoe het begon…
1988. Rit en Wim Geysen (broer en zus) dromen luidop over theater in het algemeen en amateurtheater in het bijzonder. Er is zo weinig toneel voor en over jonge mensen. De volwassenen worden rijkelijk voorzien, kinderen en tieners hebben het jeugdtheater. De leeftijd daartussen blijft op z’n honger zitten en verliest daardoor vaak z’n interesse voor toneel, zowel wat het kijken naar als het zelf acteren betreft. Er zijn nauwelijks stukken die hen aanspreken en als ze zelf willen acteren wordt hun inbreng beperkt tot kleine of banale rollen.
Wim en enkele vrienden van hem willen graag toneelspelen, maar dan in een stuk aangepast aan hun leeftijd. Rit specialiseerde zich in theaterwetenschappen en wil wel eens iets schrijven. Ze weet uit haar ervaring in het acteren hoe groot de behoefte kan zijn van een achttienjarige om een ernstige rol te vertolken. Ze besluiten samen de gok te wagen: Rit zal schrijven en regisseren, Wim zal spelen en acteurs recruteren.
De bevruchting slaagt, een klein embryo ontwikkelt zich tot een levensvatbare foetus. Negen maanden later wordt Hakuna Matada geboren: een enthousiaste baby die zich in de grote theaterwereld aankondigt met een eerste toneelstuk: Wereldvreemd. Ze groeit op tot een vinnige kleuter, evolueert naar een eigenzinnige puberteit om tenslotte een vaste plaats te veroveren in de wereld van het amateurtoneel.
Hakuna Matada blijft nog steeds vooral werken met adolescenten, maar de ‘ouder’ wordende pioniers (ze zijn ondertussen al dertigers!) delen met hen nog steeds hun ervaring en enthousiasme, zowel op de planken als daarnaast. Het blijkt een formule die aanslaat, zowel bij de spelers als bij het publiek…
Dertien jaar en vele (meestal eigen) producties later is Hakuna Matada nog even jong en dynamisch als toen ze schoorvoetend begon. En ze is nog maar dertien…
Hakuna Matada: What’s in a name?
1989. ‘Wereldvreemd’ is geschreven, er wordt druk gerepeteerd, de productie nadert: we moeten dringend een naam verzinnen om met dit allegaartje van jonge acteurs naar het publiek te stappen. We willen geen ‘Eglantier’ of ‘ Brasschaatse theaterfreaks’ of ‘Heideroosjes’ zijn. We zoeken naar een naam die bij ons past: nieuw, dynamisch, geëngageerd maar ook met een dosis humor.
In de heel vroege uurtjes valt op een nacht (dag?) de naam ‘La puta cabron’. Klinkt goed, vindt iedereen, zij het een beetje beneveld. Nuchter blijkt de term een vertaling te zijn van ‘de hoer neukt’ . Dat vinden we publicitair toch een beetje té. Een tooggesprek later oppert Wim De Houwer (acteur) ‘Hakuna Matada’, een Keniaanse uitdrukking die vrij vertaald ‘geen probleem’ of ‘het komt wel goed’ betekent’. Dat zien we wel zitten. Nuchter blijkt de ‘d’ van Matada eigenlijk een ‘t’ te moeten zijn, maar we besluiten haar te houden. Hakuna Matada.
Het is leuk dat jaren later in ‘ The Lion King’ van Walt Disney dezelfde naam als titel van een liedje wordt gebruikt. Vast van ons gepikt…
Ktheater : 1963…
The Beatles, The Stones en Bob Dylan zouden het aanschijn van de moderne muziek definitief veranderen. John F. Kennedy wordt vermoord in Dallas, Texas, de US in een staat van vertwijfeling achterlatend.
Drie mannen zitten aan een tafeltje in een rokerig achterlokaal van een plaatselijk parochiecafé en nippen van hun illegaal gestookte whisky Wighwater Falls.
We bevinden ons op het grondgebied van de Kaart, op dat ogenblik de meest beruchte wijk van Brasschaat. Daar op dat eigenste ogenblik wordt beslist om een nieuw theatergezelschap boven de doopvont te houden. Zo ontstaat binnen de schoot van de KWB de “Rustoordkring”, duidelijk verwijzend naar de roots binnen de lokale parochie, die in de volksmond het rustoord werd genoemd.
Er worden vooral komedies en volkse stukken in eigen regie gespeeld en de groep kent een bloeiperiode onder de bezielende werking van onder meer Pol Van Putte, René Roos, Lisette Janssens en Fons Dierckx. Vooral onder impuls van deze laatste wordt begin jaren ’80 het roer drastisch omgegooid. Het is tijd voor de tweede fase.
Fons wil verder, hoger en dieper en begint met het aantrekken van professionele regisseurs – zoals Luk Wijns, Mitta Van Der Maat, Marleen Merckx, Loes Van Den Heuvel en de obligate vele anderen. De naam wordt veranderd in Kteater en het repertoire ondergaat een verandering. Dit alles leidt tot een interne breuk, maar de groep zet door en in 1987 wordt de vereniging omgebouwd tot een VZW, een van de eerste in de regio.
Als Fons begin jaren ’90 de fakkel overdraagt aan Ronny Schuerman is het eerst even zoeken en tasten voor de nieuwe ploeg, maar na wat vallen en opstaan, wordt de goede richting gevonden, mede dankzij de creatieve inbreng van Peter van Gucht. Als acteur en auteur Wim Geysen enkele regieopdrachten bij Kteater vervult, wordt er contact gelegd met die andere groep Hakuna Matada. Dit leidt tot wederzijds enthousiasme en in november 2003 mondt dat uit in een gezamenlijke massaproductie “Mistero Buffo”.
De rest is geschiedenis.
